شبي غمگين شبي باراني و سرد
مرا در غربت فردا رها کرد
دلم در حسرت ديدار او ماند
مرا چشم انتظار کوچه ها کرد
به من مي گفت تنهايي غريب است
ببين با غربتش با من چه ها کرد
تمام هستي ام بود و ندانست
که در قلبم چه آشوبي به پا کرد
و او هرگز شکستم را نفهميد
اگر چه تا ته دنيا صدا کرد

خیلی سخته عزیزترین کست ازت بخواد فراموشش کنی

خیلی سخته که هرروزهمه روببینی جزاونی روکه دوستش داری وفکرمیکنی بخاطرش زنده ای........

خیلی سخته که غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی بعد بفهمی دوستت نداره

خیلی سخته که همه چیزت رو به خاطر یک نفر از دست بدی اما اون بگه:

                                                                                  ف رام وش م ک ن

خیلی سخته که نتونی فراموشش کنی 

بیا ای بی وفای من

و امشب را فقط امشب

برای خاطر آن لحظه های درد

کنار بستر تاریک من ، شب زنده داری کن

که من امشب برای حرمت عشقی

که ویران شد

برایت قصه ها دارم

تو امشب آخرین اشکم بروی گونه می بینی

و امشب آخرین اندوه من مهمان توست

بیا نامهربان

و امشب را کنار بستر تاریک من شب زنده داری کن

چه شبهایی که من تا صبح برایت گریه می کردم

و اندوهم همیشه میهمان گوشه و سقف اتاقم بود

قلم بر روی کاغذ لغزشی دشوار می پیمود

که من در وصف چشمانت

کلامی سهل بنویسم

درون شعر های من

همیشه نام و یادت بود

درون قصه های من

همیشه قهرمان بودی

ولی امشب کنار عکس های پاره ات آخر

تمام شعرهایم را به آتش می سپارم من

درون قصه هایم ، قهرمانهارا

به خون خواهم کشید آخر

و دیگر شعرهایم بوی خون دارد

ببخش ای خاکی خسته

اگر امشب به میل من

کنارم تا سحر بیدار ماندی

برای آخرین شب هم ز چشمت عذر می خواهم

که امشب میزبان رنج من گشتی

در کوران درد های خویش وانهفته غمها  به تو می اندیشم

که تو آخرین سیلاب شادی در تن تاریک شبهای منی

 بی تو می اندیشم ، بی تو می خندم و بی تو مر گی را تجربه می کنم که مرا تا انتهای خود خواهد برد

 و بی صدای خنده هایت خواهم شکست در خود

مطمئن باش و برو

ضربه‌ات كاری بود

دل من سخت شكست

و چه زشت

به من و سادگی‌ام خندیدی

به من و عشقی پاك

كه پر از یاد تو بود

و خیالم می‌گفت تا ابد مال تو بود

تو برو، برو تا راحتتر

تكه‌های دل خود را آرام سر هم بند زنم

پيش تر ها عشق زيباروي بود

جاري و آرام مثل جوي بود

آه اما عشق هامان زرد شد

گرمي کاشانه هامان سرد شد

روزهاي غرق نيلوفر گذشت

غصه آمد آه هم از سر گذشت

آه اگر يک لحظه دل ياري کند

قلب هم قدري وفاداري کند

من تمام شب صدايش ميکنم

با شقايق آشنايش ميکنم

حيف اما قلب هامان خالي اند 

عشقهامان چون خزانه پوشالي اند 

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهاییم را حس نکرد

درمیان خنده های تلخ من

گریه پنهانیم را حس نکرد

درهجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود

لحظه پایانیم را حس نکرد

 بوسه يعني وصله ي شيرين دو لب...

            بوسه يعني مستي از مشروب عشق...             

            بوسه يعني لذت دل دادگي...           

            لذت از شب . لذت از ديوانگي...          

            بوسه يعني حس خوبه طعم عشق...            

            طعم شيريني به رنگ سادگي...         

            بوسه يعني آغازي براي ما شدن...           

                لحظه ي با دلبري تنها شدن...                

            بوسه سرفصله کتاب عاشقي...           

            بوسه رمز وارد دلها شدن...        

            بوسه آتش مي زند بر جسم و جان...       

            بوسه يعني عشق من با من بمان       

فرشته ای هر شب همزمان با بارش ستاره ها به اتاقم می اید و زمزمه می کند:برو بخواب همه چیز رو به راه است.

تا مدت ها این فرشته به من قوت قلب می دادآرامش می داد ولی اکنون چیزی در من شکسته است،نمی دانم  چه چیز؟دیگر به او اعتماد ندارم چون احساس می کنم دیگرهیچ چیز مرتب نیست خیلی وقته که مرتب نیست.

تونیستی وهرچه سعی میکنم به توبرسم از تو دورترمیشوم تنها سایه ای از تو در زندگی ام وجود دارد که داردمرا نابود میکند.دارم تو مردابی که خودم ساختم دست و پا می زنم و هر روزپایین تر می روم.

اما در یک شب جادویی:مثل هر شب فرشته امد،من بی توجه به او دعایی را زمزمه میکردم تا این که به خواب عمیقی فرو رفتم.خواب دیدم،خواب تو را.

در خواب با تو قدم می زدم،با تو حرف می زدم.در کنار یکدیگر بودیم.همه چیزعالی بود.تو با من بودی و من حس می کردم دنیا مال من است.احساس می کردم تواسمون ها پرواز می کنم....  امادرست قبل از سحر از خواب پریدم و دیدم تو نیستی خواستم گریه کنم ولی از چشمانم قطره ی اشکی نیامد.یاد

لحظه ای افتادم  که تو در رویا با من خداحافظی کردی.

بي تو هر شب مينشينم در كنار خويشتن

اشك ميريزم به حال روزگار خويشتن

سخت دلتنگ از اين پس كوچه هاي روزگار

دوست دارم زندگي را در حصار خويشتن

بي تو من هم آهنگ رفتن ميكنم

ميگزارم غم بماند يادگار خويشتن

لحظه هايم بوي پائيزي ز غربت ميدهند

عاقبت جان ميدهم در پاي دار خويشتن

بي تو در كنج اتاق خانه خلوت ميكنم

اشك ميريزم به حال روزگار خويشتن

تقدیم به کسی که هیچ وقت فراموشش نخواهم کرد

گفتی از عشق بنویس...

 مینویسم از عشق ...

میخواهم از تو بنویسم ...

 تویی که عزیز دلمی ...خون تو رگهای منی...

اری ... میخواهم از تو بنویسم

از عشق و صداقتت .. از خنده هایت.. ازصدای دلنشین و نازنینت

از خودت ... از وجودت ... از زیبایی های کلامت...

گفتی از عشق بنویس ... باز نوشتم ...

گفتی از غم ننویس...حرفی ندارم

انقدردوستت دارم ...انقدر عاشقتم...که زندگی بی تو محاله ...

عزیزم...

ان قدر دوستت دارم ... که زندگی بی تو برام یه جاده ی کویریه ...

یه قول بده، پیش دلم یه وقت نری ...

 تنها بشم ... اسیر روزگار بشم

بشم یه آدم تنها ...تو اوج انتظار تو یه وقتایی تنها بشم...

دلم میخوادتا میتونم...کنار تو...به ارامش دل برسم ...

اما میدونی عشق من ...گاهی اوقات دلم شور میزنه...

 ازتنهای های روزگار،از حکمت های روزگار..ازدوری و درد انتظار...

اما میدونی عشق من ... میخوام تا زنده ام ... دوست بدارم  ... عاشقت باشم

چون تو مقدسی برام...چون که عزیز دلمی..............

با من چیزی از رفتن نگو

نه! نگو! از رفتن با من نگو

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از آغاز این مردن نگو

کاش می شد لحظه ها را پس گرفت

کاش می شد از تو بود و تا تو بود

کاش می شد در تو گم شد از همه

کاش می شد تا همیشه با تو بود

کاش فردا را کسی پنهان کند

لحظه را در لحظه سرگردان کند

کاش ساعت را بمیراند به خواب

ماه را بر شاخه آویزان کند

می روی تا قصه را غم نامه تدفین گل

می روی تا واژه را باران خاکستر کنی

ثانیه تا ثانیه پلواره ویران شدن

می روی تا بخشی از جان مرا پرپر کنی

من به پایان می رسم از کوچ تو

با من از آغاز این مردن نگو